Accept your limits… of toch niet?

Guess who’s back, back again.

Voordat ik verder ga waar we nu zitten, gaan we even terug naar het begin.

Toen ik 5 maanden in Azië vertoefde, kwam ik tot de conclusie dat ik gewoon iets  “adventurous” nodig had om de sleur in het dagelijks leven draaglijk te maken. Ik ben een enorme reisliefhebber, maar met een kantoorbaan van 9 tot 5 en een beperkt aantal verlofdagen zijn de mogelijkheden op dat gebied redelijk gelimiteerd. Mijn tweede liefde: sport.

Flashback:

Ik weet nog dat ik in Chiang Mai in het A Little Bird 2 Hostel zat, tweede verdieping, top bunk in het laatste stapelbed aan de rechterkant. Ik was een beetje ziek-ish en zat wat youtube filmpje te kijken in bed. Ik weet niet hoe ik er precies bij uit kwam, maar ineens zat ik in een loop van Ironman filmpjes. Right then and there besloot ik: dát wordt mijn doel. Dáár ga ik naartoe werken. Ik had op dat moment geen idee hoe ik fatsoenlijk moest borstcrawlen, had nooit serieus hard gelopen en had nog nooit verder dan 100km gefietst. Dus: uitdaging.

I love challenges.

De verwachting: je begint met trainen, wordt steeds beter en uiteindelijk ben je in staat om de gewenste grote afstanden af te leggen. Langzaam ga je blokjes trainen, eerst klein en daarna steeds groter, zodat je uiteindelijk een Ironman kunt volbrengen. Er zijn mensen die dit binnen één jaar klaarspelen. Ik had mezelf drie jaar gegeven. Als sportief persoon zou dat geen probleem moeten zijn. Mijn eerste doel: het hardlopen op peil krijgen.

Inmiddels zijn we 4 jaar verder, en ik kan inmiddels…. tromgeroffel… 5 km hardlopen.

5 kilometer ja.

Na drie verschillende fysio’s, een sportarts en talloze verschillende oefeningen kan ik net 5 km lopen. En pijnloos zijn ze niet. Nou ja, soms. Ligt een beetje aan mijn dag.

“Carlijn, jouw lichaam is misschien helemaal niet geschikt om lange afstanden te lopen”.

Ik hoor het de sportarts en één van mijn fysio’s nog zeggen. En op zich niet raar, met dat scheve been van mij. Ik, eigenwijs als ik ben, heb dat natuurlijk genegeerd. Begin dit jaar was echter toch bijna klaar om de handdoek in de ring te gooien.

Misschien was het inderdaad wel zo. Misschien is mijn lichaam gewoon niet geschikt voor langere afstanden. Ik besloot om het roer een beetje om te gooien. Zo liet ik het opbouwen voor wat het was liep ik niet méér dan 5km per run. Daarnaast besloot ik me in te gaan zetten om snelle sprint triathlons te kunnen volbrengen, en misschien óóit een Olympische afstand. Maar niet meer dan dat.

En toen…

Anderhalve week geleden zat ik, net als elk jaar, weer klaar voor het WK Triathlon in Kailua Kona Hawaii. Overdag besloot ik op eigen houtje een sprint triathlon (zie hierboven mijn Garmin stats) te doen en ’s avonds kon ik dan de professionals aanschouwen via de live stream. Tot dat moment: alles prima. De volgende ochtend zette ik mijn traditie voort: lekker relaxt ontbijten met de live stream aan, zodat ik kon kijken hoe alle age-groupers / amateurs zouden finishen.

En dát was het moment dat het weer maximaal begon te kriebelen. Ik wil dat ook. Ik wil ook ooit over zo’n finish komen. Ik wil ook ooit de woorden horen “Carlijn, you are an Ironman!”.

Dus hier ben ik weer. Ik ga weer opnieuw naar de fysio, ben bijna halverwege mijn borstcrawl cursus, en heb de Tacx weer uit de kast gehaald.

Guess who’s back, back again!