De grote update. Waar was ze nou?

It’s been over a month. Ik weet het. Het was ook niet de bedoeling om mijn blog zo te laten verstoffen. Maar er gebeurde behoorlijk wat, waardoor ik weinig zin en energie had om te bloggen. Dat is nu overigens weer voorbij, dus hier een korte beschrijving van mijn hell of a time de afgelopen maand.

Dit gebeurde er.

Ik was lekker bezig met trainen. Ik hield me netjes aan het schema, voor zover mijn lijf dat toeliet, en ik maakte voor mijn gevoel mooie stappen voorwaarts. Life was good. Tot een week voor Kerst. Ik voelde het ziek-zijn al aankomen. Ik zetten het sporten op een lager pitje en besloot iets meer rust te pakken. Dan knap ik vast wel weer op. Toch?

Toch?

Nee. Niet dus. Eerste Kerstdag werd ik zo ziek als een hond en moest ik nog vóór het gigantische, lekkere, fenomenale kerstdiner van paps huiswaarts keren nadat ik de amuses vakkundig had terug gedoneerd aan de gemeente. Zelfs een bouillonnetje kon ik niet binnenhouden.

Verdeurie.

Tweede Kerstdag miste ik ook het kerstdiner bij de schoonouders. Oftewel: de volledige Kerst in de lappenmand. Uiteindelijk knapte ik weer nét genoeg op om te gaan werken, dus ik dacht dat het nu wel klaar was.

Nouuuuu, niet dus.

Toen begon ik licht te hoesten. Niet dramatisch, maar wel vervelend. Wat wel dramatisch was, was de hardnekkige nekpijn die zich verspreidde over mijn hele hoofd. Waarschijnlijk hersenvliesontsteking (virale variant). Oudjaarsavond lag deze dame dus zielig alleen in bed, stond om 00:00u half high van de medicijnencocktail voor het raam 15 minuutjes vuurwerk te kijken, om vervolgens om iets na twaalven weer het bed in te duiken.

Na deze ellende zou je toch wel denken er vanaf te zijn. Toch?

Ik dacht het niet.

Het hoesten werd namelijk steeds erger, ik kreeg daarnaast steeds minder lucht, was snel buiten adem en had koorts. Je raadt het al: longontsteking. Omdat ik echter recentelijk in Nicaragua was geweest, moest ik eerst drie dagen op rij getest worden op Malaria alvorens ze iets zouden doen aan de longontsteking. Uiteindelijk was de malariatest inderdaad, zoals verwacht, negatief. Blijkbaar krijgt bijna nooit iemand malaria hiero, vertelden ze me in het ziekenhuis. Na de negatieve uitslag kreeg ik pas ik antibiotica voorgeschreven en kon het herstel beginnen.

Hoeveel pech kan een mens hebben.

Ik ben eigenlijk nooit ziek, en zo ben je ineens anderhalve maand zoet. Dat was natuurlijk al klote, maar de nasleep is ook niet mis.

Ik had een zwemcursus gepland, die ik heb moeten cancelen (huilie). Erger nog: mijn conditie is nu helemaal weg. Alles waarvoor ik de afgelopen maanden getraind heb, is weg (huilie kwadraat).

Maarrr… ook een pluspuntje: ik ben op wintersport geweest en de berglucht heeft me méér dan goed gedaan. De hoogte is natuurlijk een puntje, maar tijdens het snowboarden zelf had ik weinig last. Alleen als ik stukken door de sneeuw omhoog moest lopen, protesteerde mijn lijf nog flink.

Maar goed, nadat mijn lichaam me de afgelopen anderhalve maand zo in de steek heeft gelaten, heeft het nu wat goed te maken. Dus ik ga weer rustig aan beginnen met wat oefeningen. Mijn zwemcursus heb ik verplaatst naar de volgende lichting (dank KNZB voor het meedenken / meewerken), dus ook dat staat weer op de planning.

Of die triathlon in juni haalbaar is, is nu nog niet te zeggen. Om mezelf de teleurstelling te besparen, ga ik er van uit dat het niet meer gaat gebeuren.

Mocht het dan toch lukken, dan is dat gewoon een meevaller.

Would be nice :)