Excuses voor online afwezigheid

Sorry

Het was even stil op de blog. Sorry daarvoor. Ik was redelijk druk met balen. Waarom? Omdat ik mijn hele IronMan droom in het water zag vallen, nog voordat ik überhaupt goed en wel begonnen ben met trainen. Achteraf blijkt het allemaal veel minder erg dan gedacht. Let me explain.

Ik ging namelijk erg lekker qua training. Vooral met fietsen ging het de goede kant op. In mijn laatste wielrenweek, die met Fléche de Wallonie, tikte ik zelfs bijna de 200 kilometer aan. Daarnaast nog hardlopen, grondoefeningen en de nodige oefeningen van de fysio, en je kunt je voorstellen dat ik het redelijk druk had op het gebied van sport.

200kmIk merkte wel dat ik na Flèche de Wallonie redelijk veel last had van mijn linkerhand, en dan vooral van het gedeelte in de handpalm tussen je duim en pols. Een soort combinatie tussen een blauwe plek en een dof gevoel. Ik besteedde er niet te veel aandacht aan en dacht dat het vanzelf wel over zou gaan. Ik had er ook niet héél veel last van. Totdat ik op een vrijdagavond ineens bedacht dat ik push-ups wilde doen. Het lukte niet, want ik kon écht niet steunen op mijn linkerhand. Ik probeerde het een aantal keer achterelkaar (stom) maar het werd er niet beter op. Achja, dan niet.

Die nacht wordt ik wakker met een slapende hand. En dan niet het type licht tintelende hand dat je soms wel eens hebt. Dit is echt de extreme versie: totaal geen gevoel in mijn héle hand en het gevoel alsof mijn linkerhand het formaat van een voetbal heeft.  Normaal gesproken trekt dat gevoel vlug weg, maar nu blijft het een stuk langer hangen. Erger nog: ik wordt die nacht nog een paar keer wakker, steeds met hetzelfde probleem.

De volgende ochtend doet mijn hele onderarm pijn. Als ik met mijn vinger over mijn pols wrijf, lijkt het alsof er elektrische schokjes de hand in worden geschoten. Het is pinksterweekend, dus de komende paar dagen is een huisarts nog geen optie. Ik besluit mezelf tot Google te richten en ik zie al meteen wat er mis is: een beklemde zenuw in de Carpale tunnel. Alle symptomen komen overeen. Eigenlijk moet ik op dat moment stoppen met lezen, maar dat doe ik niet.

Ik lees het ene horror verhaal na het andere. Hoe mensen al járen last hebben en amper nachtrust krijgen. Hoe mensen een operatie ondergaan en alsnog last hebben. Wielrennen wordt een ellende, zeker wanneer je (zoals ik) het doel hebt om 180km te fietsen.  Eigenlijk is het ellende op ellende. Ik baal dan ook als een stekker. Het enige wat ik kan doen is goed koelen, en dat doe ik dan ook.

Dinsdag ochtend bel ik meteen naar de huisarts. Gelukkig kan ik woensdag ochtend meteen terecht. Ik doe mijn verhaal en ze vertelt me inderdaad dat het een zenuw beklemming in de carpale tunnel is.

“Heb je dit al eerder gehad?”
“Nee”
“Dan heb je waarschijnlijk fout gelegen, en dan kan het daar door komen”.
“Ik heb het eigenlijk na het wielrennen pas gekregen, dus ik denk eerlijk gezegd niet dat het door fout liggen komt”.
“Ah, wielrennen. Dat kan ja. Probeer regelmatig een andere houding aan te nemen, dan kun je zoiets enigszins voorkomen”.

Waar het op neer komt: het gaat waarschijnlijk vanzelf helemaal over. Kan wel een tijdje duren (zenuwen zijn a bitch), tot zo’n 4 weken. Mocht het dan niet over zijn, dan mag ik terugkomen voor een verwijzing naar de neuroloog. Dan ga ik alsnog de medische molen in. Of ik blij ben? Ja eigenlijk wel. Ik zag het namelijk al als een verloren zaak, maar naar verwachting is het dat dus niet. Daarnaast mag ik weer rustig gaan wielrennen, mits ik regelmatig van houding verwissel.

Goede reden om toch maar eens een triathlon stuur aan te schaffen. Stond toch al op het verlanglijstje :)

Add a Comment