Fysio | Eigenwijs is niet zo wijs

Fysio2

Ik heb een hele fijne fysio. Niet alleen weet hij wat hij doet (niet geheel onbelangrijk), maar door gedeelde interesses zoals reizen en lekker eten is het eigenlijk nooit stil en altijd best gezellig tijdens mijn fysio sessies. Tot gisteren. Gisteren was het stil. Heel erg stil.

Normaal gesproken bestaat een fysio sessie uit een “hoe ging het de afgelopen week/2 weken” gesprekje, gevolgd door het losmaken van de heup met afsluitend een korte sessie in de gym om te kijken of ik mijn oefeningen nog goed doe. Dat losmaken van de heup is op z’n hoogst een beetje gevoelig op het einde. Maar absoluut niet pijnlijk. Tijd genoeg om dus bij te praten over het weekend en goede restaurant- en reistips uit te wisselen. Gisteren besloot Mr Fysio echter dat het tijd was voor iets anders. Gisteren besloot hij dat het tijd was voor zogenaamde plaatselijke prikkeling van de spieren. En dat is op z’n zachtst gezegd vrij onprettig.

Oké, heel erg onprettig. Pijnlijk zelfs.

Ik kan me nog herinneren dat ik, toen hij zijn elleboog in mijn heup plantte, iets uitkraamde in de vorm van “SJEEZUS“, gevolgd door een kleine stuiptrekking.

“Is dat gevoelig”?
“Ja behoorlijk”! 

Dat was het begin van een kleine 20 minuten pijn lijden. Mijn linkerknie en linkerheup werden aangepakt, met als icing on the cake mijn problematische (en ook meest pijnlijke) rechterheup. Het zal je niet verbazen dat we geen weekend plannen hebben gedeeld en ook geen restauranttips hebben uitgewisseld. Nee, het was in stilte pijn verbijten.

Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo erg. Pain is progress. Dus in dit geval is pijn fijn.

Ik word nog voorzien van (blitse oranje) tape en daarna is het tijd om te gaan, met de tip om in ieder geval een keer te hardlopen met mijn getapete been…

Die tip volg ik uiteraard op. Doordat het de laatste tijd echt ontzettend goed gaat met hardlopen, heb ik motivatie voor 10. Vandaag na het werk plan ik nog even een run in, voordat we uit gaan eten. Ik twijfel al de hele dag of ik überhaupt moet gaan lopen: Mijn benen voelen zwaar en een zeurende pijn straalt vanuit mijn linkerknie de rest van mijn been in. Mr Fysio waarschuwde me nog dat ik met vermoeide benen beter niet kan gaan lopen, maar ja, eigenwijs is ook wijs. Ik ga toch. Na nog geen 3 kilometer sta ik al weer binnen. Wat. Een. Klotezooi. Alles doet pijn. Alles. Allebei m’n knieën en allebei de heupen, en zelfs mijn rechter kuit, waar ik normaal nóóit last van heb. Ook spelen mijn ribben weer op. Ellende dus.

De wijze lessen die ik heb geleerd?

1) Fysio heeft gelijk;
2) Ik moet luisteren naar Fysio.

Zo. En dan nu verplicht een paar dagen rust. Als straf. Had ik maar moeten luisteren…

Add a Comment