Fysio update: diagnose, laser, stretch

Fysio

Zoals ik in mijn vorige blog al aangaf, ben ik weer het fysio traject ingestapt. Nieuwe fysio, nieuwe kansen, zullen we maar zeggen. Het fijne is dat deze is aangesloten bij de zorgverzekeraar, waardoor het me geen klauwen vol geld kost. En mijn nieuwe Mr. Fysio ligt slechts een paar minuutjes rijden van mijn werk. Zo handig!

Dit is trouwens wel erg grappig awkward. Ik belde de fysio praktijk en vanwege een afmelding kon ik dezelfde dag nog terecht. Ik vertelde nog dat ik geen sportspullen mee had omdat ik meteen vanuit het werk zou komen. Sportspullen waren niet nodig bij de intake, gaf de man aan de telefoon aan. Prima. Bij mijn vorige fysio was een kort broekje een must. Nu blijkbaar niet. Na het welbekende vragenrondje (waar heb je last etc. etc.), zegt ie: “Doe je broek maar uit”.

Sta je daar in je string.

Nu is die man natuurlijk ook wel wat gewend en ik schaam me niet echt voor mijn lichaam, maar om nu squats te doen en je been in allerlei hoeken te laten leggen terwijl je niet veel meer aan hebt dan een zwart kanten niemendalletje, tja, dat blijft een beetje apart. Awkward met hoofletter A. Voor de volgende afspraak staat de sporttas mét korte broek klaar!

Anyway, ik ging dus voor een intake en kreeg meteen een diagnose en aansluitend al een behandeling. Spijkers met koppen slaan, daar hou ik van. De korte samenvatting van de diagnose: een krachtverschil tussen de spieren van de binnenkant en buitenkant van mijn bovenbeen. Dat krachtverschil zorgt voor een geïrriteerde kniepees, en dat is de reden dat ik momenteel nog in de lappenmand lig qua hardlopen. Wat ik daar aan kan doen? De spier aan de binnenkant van mijn bovenbeen trainen om het krachtverschil te minimaliseren, met wat simpele kracht- en stretch oefeningen.

“Die oefeningen kun je een keer per dag doen, of twee keer. Te vaak kan eigenlijk niet in dit geval”.

“Prima, dan doe ik ze dus zeker twee keer per dag”

“Ah, ben jij er zo een”

Ik weet nog niet of ik die laatste opmerking positief of negatief moet opvatten, maar ik ben ieder geval gemotiveerd. Dat is goed, want die motivatie werd de afgelopen tijd overschaduwd door “waarom-kan-iedereen-gewoon-hardlopen-en-ik-wil-zo-graag-en-ik-kan-het-niet-huilie-huilie”-gedachten. Dat schiet natuurlijk niet op.

Mr Fysio besluit ook nog om mijn geïrriteerde kniepees te behandelen met een laser die het zelfherstellend vermogen van het lichaam bevordert. Er komen dan twee stofjes vrij (weet niet meer welke) die fungeren als natuurlijke ontstekingsremmers.

Ha, behalve dat mijn lichaam het unieke talent heeft om constant geblesseerd te zijn, kan het zichzelf dus ook nog een beetje herstellen. Fijn.

Mijn ultiem scheve rechterbeen is ook even bekeken, maar dat blijft vooralsnog even buiten beschouwing bij de behandelingen. “Die gaan we echt niet helemaal recht krijgen”, aldus Mr. Fysio. Ben ik wel met ‘em eens (want het scheefheidsgehalte is redelijk hoog, helaas), en ik ben ook blij dat hij het eerlijk toegeeft.

Bottom line: ik ben positief en ik hoop dat ik snel weer kan gaan opbouwen met hardlopen. Want ik mis het best wel hartstikke veel mega erg.

Add a Comment