Hardloop openbaring dankzij Annemerel

Annemerel1

Het weer heeft eindelijk besloten om zich te gaan gedragen naar het seizoen, en ik ben kapotgelukkig. Lekker naar het (dag)strand om mijn veel te dure maar schitterend mooie bikini en public te showen en éindelijk mijn nieuwe playsuit aan die al een paar maanden ongedragen in de kast hangt. Kortom: genieten. Bij een dagstrand hoort natuurlijk leesvoer, en mijn leesvoer of choice heeft mij vandaag een kleine hardloop openbaring opgeleverd.

Ik ben vandaag eindelijk eens begonnen aan het boek van Annemerel. Misschien ken je haar van de blog annemerel.com. Vriendlief pre-orderde het boek als cadeautje, maar ik liet het elke keer links liggen. Telkens koos ik voor een spannende thriller van Stephen King in plaats van Live Love Run van Annemerel. Door al mijn blessure-geneuzel zag ik er namelijk de lol niet van in om te lezen hoe moeiteloos Annemerel wedstrijd na wedstrijd uitloopt en pr’s neerzet terwijl ik zelf wedstrijd na wedstrijd moet cancelen vanwege mijn knie. Nu het wat beter gaat met mijn knie, besloot ik Annemerels boek een nieuwe kans te geven.

In Live Love Run wisselt ze leuke anekdotes en verhalen af met handige informatie. Bij de informatie over soorten trainingen kwam ik tot een redelijk heftige conclusie: ik heb altijd op een ontzettend onverantwoorde manier gelopen. Ik loop namelijk met een te hoge intensiteit. Structureel. Volgens Annemerel (en volgens andere hardloopwebsites en –magazines) dien je bepaalde soorten lopen in bepaalde hartslagzones te doen:

Let op: hartslagzones zijn een beetje nattevingerwerk. Deze zijn eigenlijk alleen goed te bepalen aan de hand van een sportmedisch onderzoek.

Zone 1 >>> Maximale hartslag – 50 slagen >>> Langzame duurlopen en herstel-lopen
Zone 2 >>> Maximale hartslag – 40 slagen >>> Extensieve duurlopen
Zone 3 >>> Maximale hartslag – 30 slagen >>> Intensieve duurlopen
Zone 4 >>> Maximale hartslag – 20 slagen >>> Snelheidstrainingen
Zone 5 >>> Maximale hartslag – 10 slagen >>> Weerstandstrainingen

Ik loop met een Garmin Fenix 3, en dat slimme ding laat automatisch na elke run weten hoelang ik in welke hartslagzone heb gelopen. Ik besloot naar aanleiding van het gelezen hoofdstuk maar eens wat runs te analyseren. Het antwoord kwam niet echt als een verrassing: Ik loop te hard. Véél te hard. En het stomme is: dat wist ik stiekem al lang, maar ik besteedde er geen aandacht aan.

Annemerel

Op de foto hierboven zie je mijn laatste run (4.3 km). Zoals je ziet loop ik het grootste gedeelte van mijn run in hartslagzone 5. Die zone is voornamelijk bedoeld voor weerstandstrainingen en zulke workouts mag je écht niet te vaak doen omdat ze een redelijke aanslag op je lichaam zijn. Ik heb nog een aantal andere hardloopsessies bekeken, en bij mij is dus nagenoeg élke run een snelheidstraining/ weerstandstraining. Not good.

Nu moet ik het wel een klein beetje nuanceren, want mijn Garmin en ik weten niet exact wat mijn maximale hartslag is. Dus het is mogelijk dat de data een klein beetje comprimised is. Maar dan nog is het gewoon te hard.  Geen wonder dat mijn lichaam constant in de kreukels ligt. Geen wonder dat mijn knie er elke keer de brui aan geeft. Ik ben niet zo gezond bezig. Silly me. Ik moet dus écht gaan letten op mijn hartslagzones.

Maar goed, ik heb bij deze het probleem erkend. Nu kan ik er ook iets aan doen. Ik ga een trainingsschema maken waarbij de trainingen op een verantwoorde wijze worden afgewisseld. Ook ga ik een alarm instellen op mijn Garmin dat aangeeft wanneer ik in een te hoge hartslagzone zit (wat is het toch een geweldig apparaat). Uiteraard ga ik gewoon verder met mijn rek- en kracht oefeningen van Mr. Fysio.

Ik ben altijd sportief geweest, dus ik kan me niet voorstellen dat mijn lichaam niet in staat zou zijn om een marathon te lopen. Maar dan moet ik dit natuurlijk wel op een verantwoorde manier aanpakken. Dat ga ik nu doen.

Thanks Annemerel. I owe you one.

Add a Comment