Het leed dat hamstring blessure heet

Nu had er eigenlijk een blogpost moeten komen over mijn halve marathon training schema. En over mijn eerste paar runs volgens dat training schema. Helaas niet. Er had vandaag ook een hardloopsessie op het programma moeten staan. Een mooie eerste kennismaking met intervallen om mijn snelheid beetje bij beetje te vergroten, zonder natuurlijk al te hard van stapel te lopen. Ook dat is helaas niet het geval.

Mijn huidige staat van welzijn? Verdriet weg eten met een tablet Milka-Oreo chocolade. Geen run, geen fysio oefeningen, geen vooruitgang, helemaal niks.

Reden? Één woord: Hamstring. Oké, eigenlijk twee woorden, want het is mijn linker hamstring.

Tijdens mijn allereerste run na mijn ziek-zwak-misselijk verhaal van vorige week, besloot mijn hamstring namelijk om te gaan protesteren. Ik had me zelfs nog netjes aan de regels van mr. Fysio gehouden: rustig aan beginnen, niet te ver en niet te snel. Geloof het of niet, maar deze tips heb ik echt opgevolgd. Mijn horloge pakte het GPS signaal pas erg laat op, dus alle GPS info is om die reden niet echt betrouwbaar. Maar mijn hartslagmeter laat me nooit in de steek en die gaf een gemiddelde hartslag aan van 155 bpm. Mijn max is 198. Kortom: een rustige hardloopsessie.

Alles ging ook erg goed. Ik liep gewoon écht fijn: goede ademhaling, prima tempo en het weer was perfect. Ik genoot. Totdat langzaam de (voor veel hardlopers wellicht welbekende) pijn in de linkerbil kwam opzetten. Ik schonk er niet veel aandacht aan, want ik had er immers nog nooit last van gehad. Dat trekt vanzelf wel weer weg, toch? TOCH?!

Niet dus.

Ik staakte mijn run vroegtijdig en wandelde naar huis. De “pijn” (groot woord, maar goed, ik moet het toch een naam geven) is niet meer weggegaan. Tot op vandaag zit er constant een zeurderig gevoel in mijn linker hamstring. En met constant bedoel ik ook echt constant: 100% van de tijd. Ik heb nog één keer geprobeerd te lopen: afgelopen zondag een run van welgeteld 3 km met een tempo van ‘nog-net-niet-wandelen’ (6m24s per kilometer). De pijn werd niet erger, maar ook niet minder.

En nu?

Ja, goede vraag. Ik wilde het eigenlijk niet (‘Heb je háár weer, met de ene blessure na de andere’), maar ik heb toch mr. Fysio maar gemaild en mijn situatie uitgelegd. En nu is het wachten op antwoord, en hopelijk een advies.

Dat is dus de situatie.

Hamstring blessure: +1

Now, if you’ll excuse me: er ligt nog een blok Milka chocola op me te wachten. Adieu.

Add a Comment