Over hardlopen en (niet) opgeven

givingup

Ken je dat? Dat je het even he-le-maal hebt gehad met alles en iedereen? Ik wel, en dan vooral met hardlopen. Ik kan mezelf normaal gesproken ontzettend goed motiveren. Maar soms kom je in zo’n negatieve spiraal terecht die er vervolgens voor zorgt dat je even niet weet hoe het verder moet. Zo’n periode heb ik net achter de rug.

Twee weken lang heb ik er over gedacht om op te geven. Om al mijn sport-doelen aan de wilgen te hangen. Waarom? Irritante blessures waarvan je de oorzaak niet kent (ribben) en andere blessures waar je keihard aan hebt gewerkt om ze op te lossen, maar waarbij de vooruitgang eigenlijk minimaal is (knie & heup). Deze combinatie zorgde er voor dat ik het even niet meer zag zitten.

En dan fysiotherapie. Tja. Waarom zou ik nog gaan? Nuttig is het niet (dacht ik toen), want mijn rib wordt er niet veel beter van, en mijn knie en heup ook niet. Ik moest mr Fysio eigenlijk enkele dagen na mijn laatste behandeling bellen om een nieuwe afspraak te maken. Dat belletje vond uiteindelijk pas 2,5 week later plaats. Als ik eerder had gebeld, dan zou ik alles hebben stopgezet. Maar dat vond ik ook weer wat drastisch. Doorgaan? Tja, daar zag ik ook het nut niet van in… Ik zat nogal in dubio.

Nog een andere reden voor m’n dipje: enkele collega’s besloten om een 8km obstacle run te doen. Trainen? Amper. Maar wel in een prima tijd en zonder blessures finishen. Ik was jaloers. Waarom zij wel en ik niet? Ik werk er zo hard voor, maar waarom werkt mijn eigen lichaam me zo tegen?

Zelfs IronMan video’s op Youtube konden me niet uit m’n dipje helpen.

Totdat ik besefte dat ik met (letterlijk & figuurlijk) stilstaan natuurlijk ook niks zou bereiken. Mr Fysio heeft nog wat behandel-opties achter de hand, en ik zou wel heel erg stom zijn om die niet uit te testen. Wat heb ik te verliezen? Dus ik heb gebeld en een afspraak gemaakt bij de Fysio, heb mijn verwachtingen een beetje bijgesteld (niet pijnloos maar op een acceptabel pijn-niveau lopen) en ben weer vol goede moed aan het hardlopen.

En het gaat eigenlijk heel erg goed: zowel de ribben als de heup & knie zijn wel aanwezig, maar niet zeer beperkend (afkloppen). Dat is ook te zien aan de afstanden en pace. Soms moet je gewoon een stapje terug doen om weer vooruit te komen… :)

Add a Comment