You get what you work for?

Frustratie

Zo. Zojuist mijn werk-outfit verruild voor een comfortabele warme sweater, aangezien de zomer weer met bakken uit de lucht komt vandaag (lees: absoluut geen sportweer).  Nu was de motivatie om te sporten sowieso ver te zoeken afgelopen week, en daar had ik eigenlijk wel een goede reden voor.

Normaal gesproken is het namelijk zo dat je resultaat mag verwachten wanneer je ergens moeite in steekt. Dat is met bijna alles wel het geval. Maar ik ben erachter dat die vlieger niet opgaat bij fysiotherapie. En dan gaat het specifiek om de oefeningen van de fysio. De welbekende running man (argh!) en nog wat ander klein grut aan exercises. Netjes sta ik om de dag boven voor de spiegel, ongeacht de temperatuur, me helemaal in het zweet te werken om mijn heup weer in de plooi te krijgen. Ik heb berekend dat ik in de afgelopen paar maanden zo’n 3000 van die #&!@! Running Man oefeningen (zoals hier, maar dan véél langzamer)  heb gedaan. De boyfriend heeft dezelfde oefening meegekregen en hij heeft in diezelfde tijd zo’n 100 (hoge schatting) Running Man’s gedaan. Meneer doet zijn oefeningen niet. Mij prima, ik heb er helemaal geen moeite mee. Maar wanneer Meneer mij dan “inhaalt” met hardlopen qua tempo/afstand, dan word ik heel erg chagrijnig.

Ontzettend, maximaal, ultra chagrijnig.

Ik vind het oneerlijk. Bij mij blijft namelijk mijn hele lijf opspelen (ohja, forgot to tell you, de rib is terug. #huiliehuilie) terwijl ik netjes om de dag mijn hele oefeningen reeks sta af te werken. UGH!

Dus toen boyfriend gisteren terugkwam van het hardlopen, verkondigde dat het mega goed ging en dat hij zelfs een Evy-lesje had overgeslagen, was ik redelijk pissed. Begrijp me niet verkeerd, ik gun het hem echt van harte. Maar het is wel ontzettend oneerlijk dat ik nog steeds loop te kloten en als kers op de taart een extra blessure cadeau krijg, terwijl ik er zo hard voor werk.

Erg veel zin om te gaan lopen had ik dus niet. Maar aangezien mijn nieuwe sport bh was binnengekomen én ik een nieuw hardloop shirt aan mijn collectie had toegevoegd, vond ik dat wel twee redenen om het op zijn minst te proberen. Halverwege de (regenachtige) hardloopsessie begint zoals verwacht mijn rib weer op te spelen, en nét op het moment dat ik besluit om naar huis te wandelen, wordt de pijn iets draaglijker. Ik besluit door te lopen en uiteindelijk verdwijnt de pijn bijna helemaal. Het is dus toch de moeite waard geweest om met dit regenachtige weer naar buiten te gaan, en ik finish de run dan ook met een alleraardigst gemiddeld tempo van 5:27 min/km. Dat is overigens met stukjes wandelen tussendoor, dus de hardloop stukjes zijn al redelijk vlot.

Die goede run kwam precies op tijd.

Thanks body, for not letting me down that day.

Add a Comment