Kennedymars: 80km lopen voor de fun

kms
KMS 2013. Foto’s van dit jaar zijn nog in ontwikkeling ;)

Wat heb jij allemaal gedaan deze Pasen?

Mwah, niet zo veel. Beetje brunchen, twee verjaardagen en ongetraind 80 kilometer gelopen.

….

Whut?

Ja dat is eigenlijk zo’n beetje de standaard reactie op de Kennedymars. Je moet ook maar gek genoeg zijn om 80 kilometer te lopen. Zonder training uiteraard, want zo is de tocht ooit bedoeld. Al deed ik ‘em nu al voor de zesde keer (één in Someren, de rest in Sittard). Het was overigens bijna niet gebeurd, die hele Kennedymars dit jaar. De hele week liep ik te twijfelen. Lopen of niet. Vrijdagavond om kwart over 6 belde ik m’n pa pas op. “Pap, pak je spullen maar, ik ga morgen lopen”. En zo geschiedde.

Die zaterdagochtend ringelt om 3:00 u de wekker. Vierëneenhalf uur slaap, dat is alles wat ik kon meepikken. Niet van de zenuwen, maar gewoon door mijn standaard slaapritme. Fris en fruitig kan ik mezelf niet noemen maar ik sta wel vol goede moed aan de start. In mijn eentje dit keer. Sjoerd, de Kennedymars buddy, zit lekker te chillen in Australië. Pap loopt ook niet officieel mee, want hij moet voor zijn fotografie opleiding een reportage maken. Van de Kennedymars uiteraard. Daar sta ik dan. Alleen tussen meer dan 2000 andere mensen. Na de toespraak klinkt het pistoolschot en begint het plein langzaam te schuifelen.

Het weer, daar had ik niet meer naar gekeken toen ik besloot om mee te lopen. Misschien had ik überhaupt niet gelopen als ik had geweten dat het vanaf de start zo’n 6 uur lang aan één stuk door zou regenen. Ik doe m’n mp3-speler in, zet een fijne progressive house mix op en loop in een flinke pas door. Ik kan beter snel lopen met m’n (nu nog) fitte benen, want pijn gaat het uiteindelijk toch wel doen. Maar dan heb ik in ieder geval al een flink aantal kilometers erop zitten. Mijn gemiddelde beginsnelheid ligt rond de 6,3km/u. Dat tikt lekker aan.

kms1
Sad face : lopen in de regen :(

Terwijl de regen afneemt, neemt de pijn in de voetjes toe. En de blaren. Na een kilometer of 40 knapt er voor het alleréérst sinds al mijn Kennedymars avonturen een blaar. Een scherpe pijn verspreid zich onder mijn linkervoet en ik begin al te vrezen dat het einde-verhaal is voor mij. Gelukkig neemt de pijn vanzelf af en uiteindelijk voel ik er helemaal niks meer van. Later die dag zullen nog twee blaren sneuvelen…

Ik loop dan misschien alleen, maar echt alleen ben je nooit. Onderweg kom je namelijk allemaal leuke mensen tegen waarmee je gezellig een praatje maakt. Zo loop ik een tijdje met een Nucleaire Consultant (hoe cool) die allemaal toffe verhalen vertelt en even later ontmoet ik iemand die al meer dan 200 (!!!) Kennedymarsen op zijn naam heeft staan. Dat gezwets houd me overigens wel goed op de been: ik blijf een redelijk hoog tempo lopen en het gaat eigenlijk best wel heel erg goed.

kenendymards234
#selfie en een #selfie met mn pa, ergens in de laatste paar kilometer.

Het zonnetje laat zich uiteindelijk ook nog zien. Het weer, en dus ook mijn humeur, wordt er eigenlijk alleen maar beter op naarmate de dag vordert. Ik loop vrolijk verder. De laatste 10 kilometer loopt m’n pa traditiegetrouw mee. Langs het spoor, Nieuwstad door, Sittard in en uiteindelijk richting plein. Daar staat een grote meute mensen te wachten om de wandelaars (waaronder ik) binnen te halen. Ook m’n ma en boyfriend staan me op te wachten, met een bosje paasbloemen. Om 19:19u meld ik mezelf bij de finish. Veertien uur en negentien minuten gelopen. Een persoonlijk record.

Zo. Die heb ik binnen. Op naar de zevende?

Kennedymars2

Add a Comment