Training diary: 10/12 – 16/12

Blessure triathlon training

De week zit er weer op. Ik kan meteen met de deur in huis vallen: het was ronduit slecht. Het is namelijk weer zo ver: mevrouw is weer geblesseerd. Het zal ook eens niet zo zijn.

Dit was het programma deze week:

Zo

Ma

Di

Wo

Do

Vr

Za

Rustdag Strength Rustdag Test Run Easy Bike Strength Rustdag

Maandag: sneeuwstorm

Het sneeuwt, het is ijzig en het verkeer is een drama. Ik vertrek op het werk met het idee om naar Loods 37 te gaan, maar uiteindelijk rijd ik toch maar gewoon naar huis. Ik heb namelijk al een tijdje last van mijn rechterkuit dus ik besluit er nog een portie rust tegen aan te gooien. Een wijs iemand zei ooit: “Rust is ook een training”. Zeker met mijn scheve been is dit ultieme waarheid.

Woensdag: test run in de stromende regen

Dit is de dag dat alles kapot gaat. En met ‘alles’ refereer ik voornamelijk naar mijn rechteronderbeen. Laten we beginnen met het feit dat het ongelofelijk hard regent deze avond. Het is 6 graden en het komt met bakken uit de lucht. Dit is echter wel de dag waar ik al vanaf dag 1 naar uit kijk: een best effort run. Eindelijk geen gezeur met hartslagzones, maar gewoon lekker lopen. Ook ideaal: ik kan nu eindelijk eens testen of ik een beetje beter ben geworden.

Maar goed, die stromende regen en vervelende kou maken het niet gemakkelijker. Big Mistake Number 1: Ik besluit echter toch gewoon te gaan. Normaal gesproken moét je beginnen met een warming up, zeker wanneer het zo koud en nat is. Maar ja, ik ga natuurlijk niet even lekker een kwartiertje inwandelen in de stromende regen. Ik ben de straat nog niet uit en ik begin al met hardlopen: Big Mistake Number 2. Vervolgens stap ik ook meteen over op voorvoetlanden, Big Mistake Number 3.

In het begin gaat het nog wel lekker: ik krijg een lekker tempo te pakken en op den duur ben ik zo doorweekt dat de regen me eigenlijk weinig meer doet. Grappig moment: het is zo’n ultiem schijtweer dat er zelfs een auto voor me stopt om te kijken of alles goed met me is.

Maar dan schiet ineens een fikse pijnscheut door mijn rechteronderbeen. Ik doe het even rustig aan, maar de pijn verdwijnt niet. Ik ben bijna klaar met mijn run, dus ik maak het rondje even af (Big Mistake Number 4).

Kou + regen + koude spieren + zwak rechterbeen + te lang doorgaan = blessure alert.

De scherpe pijn in mijn spier blijft. Wat het precies is, weet ik niet. Het is óf hoog in de achillespees óf net in de kuitspier. Of wellicht de aanhechting van de spier? Ik heb geen idee.

Warmen of koelen: that’s the question

Tja, wat doe je dan. Moet je zoiets koelen of verwarmen? Aangezien de pijn afneemt als de spier warm is, besluit ik Dokter Carlijn te vertrouwen en gewoon met een warme kruik aan de slag te gaan. Dit doe ik een aantal avonden op rij. De pijn verdwijnt langzaam en nu (zondag) kan ik dan ook zeggen dat ik er helemaal niks meer van voel (in rust).

Maar goed, om nu weer meteen te gaan hardlopen…. Nee. Dat lijkt me geen goed plan.

Ik ga dus verstandig doen en het hardlopen voorlopig even laten zitten. Ik begin langzaam te beseffen dat geen énkel schema goed zal zijn voor mijn moeilijke rechterbeen. Daarom ga ik volgend jaar aan de slag met mijn eigen, zelfgemaakte sportschema. Wellicht beginnen met 3 trainingen per week, maar dan één keer krachttraining, één keer fietsen en natuurlijk elke maandag zwemles. Doel: de zwakke spieren versterken zodat het hardlopen straks minder belastend gaat zijn voor mijn kuit & achillespees.

I’ll keep you posted.