Lomp is lastig: bike crash

BikeCrash01

Ach, 34 graden is toch een prima temperatuurtje om te fietsen. Toch? Nou, nee. Ik heb namelijk een redelijke smak gemaakt met mijn racefiets en ik gok dat mijn lack of judgement door de hitte heeft meegespeeld. Wel fijn dat niemand mijn epic crash heeft gezien, want het zag er volgens mij redelijk cartoon-achtig uit.

Ik besloot namelijk om op de warmste dag van het jaar een rondje te gaan wielrennen. Ik vond het te warm om te werken (oké, side note: het is ook écht 29 graden op ons kantoortje, zonder airco en zonder ramen die open kunnen), maar ik vond het dus wel prima weer om te gaan wielrennen. Niet echt slim, maar ik dacht dat ik die hitte wel kon handelen.

Dat blijkt toch iets minder het geval dan ik had gedacht.

Ik vulde twee bidons met water en trok mijn meest luchtige fietspakje uit de kast. Ik vertrok dus met koud water, maar nog geen 10 minuten later begon het water al lauw te worden. En uiteindelijk zelfs warm. Normaal krijg je nog een beetje koelte van de wind, maar nu was het alsof ik in de luchtstroom van een gigantische föhn aan het fietsen was. Keiharde en megawarme (tegen)wind.

Oké, toch wat zwaarder dan ik had gedacht.

Ik dronk uiteraard voldoende, maar af en toen móest ik gewoon wat water opofferen door het over mijn benen kieperen zodat ik ongeveer 6 hele seconden kon genieten van een enigszins koel aanvoelend briesje. Na die 6 seconden was het dan ook weer meteen gedaan met de pret en reed ik weer lekker in die grote “föhn”.

De complete rit was zo’n 35 kilometer en in de, ik zweer het, láátste kilometer krijg ik het voor elkaar om loeihard op mijn plaat te gaan. Bij een van de laatste kruispunten was ik namelijk aan het twijfelen of ik rechtdoor of rechtsaf moest slaan. Beide wegen leiden overigens naar mijn crib, dus het maakte ook nog eens geen fluit uit wat ik zou kiezen. Door mijn twijfel keek ik rond in plaats van op de grond en zag ik de grote scheur in de weg niet, waar ik dan ook haarfijn met mijn voorwiel in reed. Daarna volgden in een rap tempo de volgende zaken op:

Wiel vast – “aaaah”– uit klikpedaal klikken – voet besluit om niét uit het klikpedaal te willen – evenwicht weg – stuur slaat op de een of andere manier om – ik vlieg half over mijn stuur en maak een halve salto – Ik lig semi-languit op de weg met een hoopje fiets half op me – En ja, die ene voet zit nog stééds in het klikpedaal, verdorie.

Daar lig ik dan, met een bloedende elleboog, een kapot scheenbeen en een pijnlijke linkerschouder waarvan de spieren waarschijnlijk flink zijn verrekt. Ik kijk om me heen of niemand mijn epic valpartij heeft gezien, stap snel op mijn fiets en rijd rechtsaf naar huis. Gelukkig is mijn racefiets er redelijk goed vanaf gekomen, op wat krassen op de remhendels na. Ik, zoals je al hebt gelezen, iets minder. Ik ben beste vrienden met mijn cool pack op dit moment.

Bikecrash1

De meeste verwondingen zijn schaafwonden en kneuzingen, alleen die verrekte schouderspieren zijn vervelend. Ik had namelijk nét besloten om iemand te gaan mailen voor privé zwemles zodat ik mijn zwem skills kan gaan verbeteren, maar dat laat ik nu maar even liggen. Shit happens, zullen we maar zeggen :)

De samenvatting van de rit:

Add a Comment