Mountainbiken in de regen? Jazeker!

mountainbike blog

Zouden Pasen en Pinksteren op één dag gaan vallen? Ik zou het bijna geloven, want afgelopen weekend heb ik iets gedaan wat ik nooit had gedacht te gaan doen. Ik heb namelijk gemountainbiked…. in de regen! Whut?!

Laat ik beginnen met het feit dat ik niet hou van mensen die zeggen dat ze een gerecht niet lekker vinden voordat ze het geproefd hebben. Toch deed ik precies dát op het gebied van mountainbiken. Ik vond het allemaal te technisch, te vies en gewoon niet leuk… zonder dat ik het óóit geprobeerd had. Tja, dat kan natuurlijk niet. Een paar weken geleden, op een doordeweekse avond tijdens het tanden poetsen, liet ik dan ook de magische woorden vallen: “Ik denk dat ik dat mountainbiken wel eens wil proberen”.

Vriendliefs tandenborstel viel nog net niet uit z’n mond van verbazing. Dat had ie niet zien aankomen. “Dat kan geregeld worden”, was zijn reactie, met een glimlach op z’n gezicht. Dankzij een redelijk uitgebreide fietsverzameling waar dus onder andere een mountainbike én cyclocross fiets in zitten, zouden we prima samen door het bos kunnen biken. Ik op de mountainbike, vriendlief op de cyclocrosser.

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zo ver. Terwijl ik mijn oude fietsschoenen aantrek (mijn nieuwe Sidi’s ga ik hier dus mooi niet mee vernaggelen), verkondig ik nog even duidelijk dat hij het zo leuk mogelijk voor me moet maken, anders stap ik nooit meer op een mountainbike #nopressure. Geen probleem: meneer heeft al een route in gedachten.

Vehicle of choice. De Cube mountainbike die ik liefkozend “het slagschip” heb gedoopt.

We vertrekken redelijk standaard (we moeten natuurlijk eerst de woonwijk uit) maar al snel berijden we nieuwe, voor mij nog onontdekte paadjes. Kijk, dit begint al leuk. Even later gaan we écht het bos in.

Ja, dit is tof.

Dit is héél erg tof.

We racen langs beekjes, we gaan berg op en berg af, we rijden door modder en losse bladeren, en we mountainbiken over supersmalle single trails. Vooral dat laatste is hélemaal mijn ding. Don’t get me wrong: het is echt wel zwaar. Zwaarder dan ik had verwacht. Elke zondag (en soms zaterdag) kijken we naar de cyclocross wedstrijden. Vanaf de bank ziet het er allemaal supersimpel uit, maar het is toch echt behoorlijk lastig om fatsoenlijk door de modder te rijden en steile, door boomwortels geaderde, bospaadjes te beklimmen.

Maar alles gaat goed: we mountainbiken echt leuke stukken door het bos. Af en toe komen we op doodlopende paadjes uit en moeten we omkeren, maar dat mag de pret niet drukken. Ik vind het allemaal fantastisch.

mountainbike blogEen wazige foto door de flitsende snelheid waarmee ik voorbij vloog doordat vriendlief de foto al rijdend op zijn cyclocrosser maakte.

En dan begint het licht te regenen.

Vriendlief kijkt me twijfelachtig aan. Ik zie hem denken:  “Och god, tot zover de fun in deze rit”. Tot zijn (en mijn eigen) verbazing reageer ik lachend: “Regen is vet, die  hoort er helemaal bij!”.

De rit, die in eerste instantie iets meer dan een uurtje zou duren, duurde uiteindelijk bijna 2 uur. Overigens had ik het op het einde ook wel een beetje gehad. We zaten niet meer in het bos en de regen werd steeds erger. Plus: ik was moe / op en ik begon het koud te krijgen. Oftewel: tijd om huiswaarts te keren.

Uiteindelijk pakte ik overigens ook nog een aantal QOMs en nog enkele top 7 noteringen. Altijd leuk.

Is mountainbiken in het bos voor herhaling vatbaar? Ja, dat zeker! En een beetje regen mag ook gerust, zolang het bij een beetje blijft ;).

Add a Comment