Wielrennen: lek met mijn grote bek

Lek1

Ik en mijn grote bek.

Laat ik beginnen met het feit dat ik inderdaad nog nooit lek had gereden met mijn racefiets. Wel ooit met de mountainbike. Twee keer zelfs. Maar mijn geliefde Bulls stond nog nooit met een lekke band. Best knap als je bedenkt dat ik meer dan 4000 kilometer op de teller heb staan. Normaal gesproken houd ik mijn ‘nog-nooit-lek-gereden’ feitje een beetje voor mezelf. Je wil het natuurlijk ook niet jinxen. Tot gisteren. Toen moest ik het zo nodig van de daken schreeuwen…

Met z’n drieën reden we een van onze relaxte zaterdag ochtend ritten. Gewoon relaxt, gezellig kletsen en zonder de intentie om PRs aan te scherpen. Behalve op klimmetjes natuurlijk, want dan moet iedereen weer even de opperbaviaan uithangen.

Medefietser M. is nogal een lek-rijder en hij is dus op zoek naar goede buitenbanden die dat een beetje zouden tegengaan. Nou, daar stak ik van wal hoor.

“Ik heb nog nooit lek gereden met deze buitenbanden. Nog NOOIT! Super stevig, die Lugano’s van mij. En serieus, heb er al meer dan 4000 kilometer opzitten op deze bandjes, maar ik heb nog NOOIT met een lekke band gestaan. Jaaaaa, échte toppers dit.”

En zo ging het nog even door.

Totdat…

Je raadt het al: lek.

Ergens na het veerpontje, op een onverharde zandweg die bezaaid ligt met stenen, heeft een scherp kiezelsteentje zich door mijn buitenband geboord en daarmee een miniscuul gaatje in mijn binnenband geprikt. In het begin heb ik uiteraard niks in de gaten, maar uiteindelijk voel ik bij elke onregelmatigheid in de weg mijn velg op het asfalt. Ik werp een blik naar beneden en kijk naar mijn achterband: overduidelijk lek.

Kakzooi.

Ik ook weer met mijn grote bek.  Het is meer dan 4000 kilometer lang goed gegaan, en nét op de dag dat ik dit openlijk loop te verkondigen, besluit mijn band het te begeven. Wel goed dat het gebeurt op een dag dat ik twee mannen bij me heb die beiden weten hoe ze een band moeten verwisselen. Die kennis heb ik namelijk nog niet.

Lek2

Met aanwijzingen van vriendlief (en gefotografeerd door M.) verwissel ik mijn band, bijna helemaal alleen. Ik mis alleen de kracht om de buitenband er weer op te leggen en ik ben niet zo’n fan van luchtpatronen om de band weer op 8 bar te krijgen, dus op die momenten wordt de boyfriend ingeschakeld.

Ik vind overigens ook de boosdoener: een ultraklein vlijmscherp steentje dat zich in mijn buitenband heeft genesteld. Van de binnenkant is het niet voelbaar, en aan de buitenkant zie je het 3 mm grote steentje ook bijna niet zitten. Gelukkig vind ik em wel, want anders had ik na een 100 meter binnenband numero 2 waarschijnlijk ook aan gort gereden.

Uiteindelijk hebben we overigens een prima rit gereden. Hoewel het weer nog steeds lekker herfstig is, viel het qua temperatuur ontzettend mee en heb ik de hele rit met korte mouwen kunnen rijden. Driewerf hoezee!

One Comment

Add a Comment